μια ερώτηση: όλοι αυτοί οι εύγλωτοι και μορφωμένοι, τι μας προσφέρουν?

μια παρατήρηση: οι κριτικοί θα έπρεπε να γράφονται με ήττα. για να μην ξεχνούν τι βιώνουν καθημερινά.

μια συμβουλή (από έναν ζαλισμένο -μα δημιουργικό- βάτραχο): «Explore my pond at your own pace. You will probably only find fish-bones and empty bottles from yesterday’s feast. Forget about your glasses. Who is tipsy frog? why is he feeling tipsy and why is he a frog? i have no satisfying answers to these questions. Who’s asking, anyway?» (του tipsy frog)

ένα κείμενο (ανορθόγραφο εκ πεποιθήσεως): «Κάθε εξήγηση για το τί υποδεικνύουν αυτά τα έργα δεν θα ήταν παρά μια ερμηνεία. Σίγουρα μεταξύ τους η κάθε ερμηνεία θα είχαν κινά σημεία και θα γύριζαν γύρο από κάποιο γενικό πλαίσιο, όμως καμία από αυτές ακόμα κι αν τις έβαζα όλες μαζί δεν θα μπορούσαν να περιγράψουν αυτό που προσφέρουν αυτά τα έργα. Ο λόγος για τον οποίο συμβαίνει αυτό, είναι γιατί ακριβός ο τρόπος με τον οποίο επικοινωνούν αυτά τα έργα (όπως και τα περισσότερα ζωγραφικά έργα άλλωστε) είναι με την γλώσσα της εικόνας και όχι του λόγου. Όπως και με την μουσική, όσο κι αν μιλάς για μια συμφωνία του Μότσαρτ ποτέ δεν θα καταλάβεις αν δεν την ακούσης και όταν την ακούσεις τα λόγια για αυτήν θα είναι περιττά. Έτσι και στην ζωγραφική τα λόγια είναι περιττά. Τα χρησιμοποιούμε από συνήθεια, από κεκτημένη ταχύτητα, μιας και έχουμε μάθει όλα να τα ερμηνεύουμε με λόγια.

Έτσι κι εγώ από συνήθεια θα μπορούσα να πω για κάθε μου έργω και μια ιστορία, με το πως το συνέλαβα, πως δημιουργήθηκε, αλλά όλο αυτό δεν θα προσφέρει τίποτα στο ίδιο το έργο, ένα πράγμα θα κάνει μονάχα για να βοηθήσει όλη αυτή η φλυαρία, θα έχει αναγκάσει τον ακροατή όλη αυτήν την ώρα που του μιλάω να καθίσει μπροστά από το έργω και να το παρατηρήσει. Με ένα μεγάλο τίμημα όμως, να κατευθύνω τις αισθήσεις του σύμφωνα με αυτά που εγώ βλέπω, πράγμα που μπορεί να μην ισχύει για εκείνων καθόλου. Γιατί τελικά το μόνο που χρειάζεται ένα έργο είναι χρόνος. Το κάθε έργο θέλει τον χρόνο του για να σου αποκαλυφθεί.

Έτσι την μόνη πυξίδα που μπορώ να προσφέρω στον πρόθυμο θεατή που θα επιδιώξει να βουτήξει στην άβυσσο των εικόνων είναι αυτή της συμβουλής. Των συμβουλεύω να μην κάνει το λάθος να αναζητήσει εννοιολογικά στηρίγματα για να δώσει εξηγήσεις στο κάθε τι που βλέπει. Αυτή είναι μια διαδρομή που θα βγάλει στρεβλά αποτελέσματα. Αλλά να αφήσει ελεύθερες τις οπτικές του αισθήσεις να απορροφηθούν από την ίδια την εικόνα και τον παλμό της. Να ταξιδέψει και να βιώσει εμπειρικά αυτό που βλέπει. Τέλος αν επιθυμεί ας επιδιώξει να βάλει λόγια σε αυτό που βίωσε, θα διαπιστώσει κι ο ίδιος πως πάντα κάτι θα λείπει από αυτά.» (του ιάσονα βενετσανόπουλου)

και μια πρόταση: «Ότι μάθατε ποτέ για έναν πίνακα είναι πόσο σας αρέσει (και το πολύ πολύ γιατί, αν αυτό σας ενδιαφέρει). Αλλά κι αυτό δεν θα το μάθετε μάλλον ποτέ, παρεκτός κι αν γίνετε κουφός και ξεχάσετε τα γράμματα που ξέρατε. [...] Ότι ακολουθεί δεν είναι παρά μια λεκτική παραμόρφωση.[...] Να γράφουμε μια αντίληψη καθαρά οπτική, είναι σαν να γράφουμε μια πρόταση που στερείται νοήματος. Αυτό ακριβώς. Διότι κάθε φορά που θέλουμε να αναθέσουμε στις λέξεις μια πραγματική εργασία μεταφόρτωσης, κάθε φορά που θέλουμε να τις κάνουμε να εκφράσουν κάτι άλλο πέρα από λέξεις, παρατάσσονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να αλληλοαναιρούνται.» (του Σάμουελ Μπέκετ)

by iason venetsanopoulos

… Έχω μέσα μου αίμα ηρώων. Μην ακούς όσα λένε οι μικροί. Είναι ανίδεοι από βίαιους παλμούς και ψηλά πετάγματα, κοιτάνε πολύ προς τα Κείμενα και τα Καθιερωμένα. Την ψυχή τους δε σφυρηλάτησε τ’ Ονειρο, δεν καθαγίασεν η Σκέψη. Ξέρουνε ένα “πρέπει” και τίποτ’ άλλο, είναι η πιο μουγκή εκδήλωση της Ζωής…Εμείς όμως, οι Τεχνίτες, οι Εμπνευσμένοι, τι ψηλά που στεκόμαστε, τι ευγενικά νοσταλγούμε, τι ηρωικά ποθούμε. Δυο φτερούγες απλωτές είναι μέσα μας και χτυπούν ρυθμικά. Βγαλμένοι όξω απ’ τα ταπεινά, μετεωρισμένοι στο διάστημα, πανελεύθεροι και πάνσοφοι, καταλυτές των παλιών και των σάπιων, πάνοπλοι με τα φώτα της Επιστήμης και της Ομορφιάς, σφριγηλοί, ακόρεστοι, πλούσιοι από νιάτα, σκληροί, πατώντας και συντρίβοντας, όλοι αίμα, όλοι ρίγος, φρουροί κι εγγυητές των θησαυρών του Μέλλοντος, βασιλιάδες του Τώρα και του Πάντα, σαλπίζουμε το εγερτήριο Σάλπισμα που συνταράζει τους Νεκρούς…

Τρικυμίζει μέσα μου το Θείο Πνεύμα της Καταστροφής.

Αηδιασμένος απ’ το γύρω μου καθεστώς, φτύνοντας απάνου στη Ρωμαίικη Τέχνη καθώς την κατάντησαν οι ανθρωπάκοι των γραμμάτων, αποφασισμένος για τρανούς αγώνες, λυτρωμένος απ’ τις ταπεινές ελπίδες των προλήψεων και των μικροσυμφερόντων, σήμερα, πρώτη φορά, κρούω το πολεμόχαρο τραγούδι μου πλατύστομα και ειλικρινά.

Είναι τώρα κάμποσος καιρός, που – ντροπή μας – ένα σωρό μικράνθρωποι μπήκαν μες στο άλσος της Τέχνης και κουρέψανε τις δάφνες την ώρα που όλα τα έθνη φέγγουν κι αστραποβολούν από χίλιων ειδών μουσικές συμφωνίες, παιγμένες από ευγενικότατα χέρια στ’ ακρότατα όρια μιανής υπεράνθρωπης Λύρας, που η Τέχνη πιο πολύ από πάντα στεριώνει το μέγα της βασίλειο απάνω απ’ τα βαλτόνερα κι απ’ τους βατράχους, εμείς εδώ ανεχόμαστε ν’ ανεβαίνουν το πορφυρό θρονί παράσιτα και χίλια μαλάκια, στενοκέφαλοι κι αντιπαθητικοί, και μακάριοι φχαριστούμαστε διαβάζοντας πως ο κ. Α ή Β εποιήσατο ενώπιον εκλεκτού ακροατηρίου διάλεξιν περί κτλ., ο σοφός ομιλητής κατεχειροκροτήθη”. Κι εμείς ξέρουμε πως ο κ. Α ή Β είναι μια μετριότητα αξιοπεριφρόνητη και κωμική, και στη ζωή και στην Τέχνη, ένας αυθάδης παρείσακτος, που αλλού μήτε γι’ ακροατής διαλέξεων δε θα ‘κανε…

Γι’ αυτά και γι’ άλλα, καλώ το Νέο Ελληνικό Πνεύμα να συνεργαστεί μαζί μου στο γκρέμνισμα των Ψεύτικων Ειδώλων που κυριαρχούν, χάρη στην εγκληματική μας νωχέλεια κι αδιαφορία, κι αντιπροσωπεύουν στην Ευρώπη τη Διανοητική μας Παραγωγή, εμποδίζοντας έτσι το Ξεφανέρωμα των Γνήσιων Ελληνικών Ζωτικών Δυνάμεων.

Καλώ τους Νέους, που βράζει μέσα τους το αίμα, κι είναι καλεσμένοι γι’ αυριανούς θριάμβους, να συντρίψουμε τα είδωλα και να μπούμε εμείς μπροστά.

Να ρίξουμε ό,τι ξέρουμε για ψεύτικο και για πλαστό, να σεβαστούμε μοναχά ό,τι στέκεται Ιερό και ό,τι καθοσίωσεν η Αγνή Έμπνευση.

Σας περιμένω.
Ναπολέων Λαπαθιώτης

via www.sarantakos.com

Καραγεώργη Σερβίας, Δεκέμβριος 2011

σημείωση: απέναντι δεν έχει κάδο (ή κάτι παρόμοιο)!

Η βιτρίνα και όλα τα συναφή, τα πρέπει και τα πως. Πόσο δυσάρεστο είναι όλα τα σπίτια πλέον να έχουν αυτή την αύρα του ΙΚΕΑ: αψεγάδιαστη, ψεύτικη,  με φανερή την αίσθηση της απομίμησης. Ακόμα όμως δε μας κούρασε το απρόσωπο, το δήθεν, το κάπως και το κόμ ιλ φό! Ζούμε μέσα στην παράνοια που μας προσφέρει και το διασκεδάζουμε. “Πάμε στο ΙΚΕΑ μια βόλτα?”

Έχω πάει κι εγώ, δε βγάζω τον εαυτό μου απ’ έξω . Η πρώτη μου φορά ήταν την πιο πικρή και οδυνηρή περίοδο της ζωής μου. Πήγα με όσα λεφτά μπορούσα να διαθέσω και έζησα το παραμύθι. Ένιωθα ωραία που κι εγώ συντονιζόμουν με όλους τους υπόλοιπους, που κι εγώ θα είχα σπίτι μου κάτι από το ΙΚΕΑ! Στην επιστροφή, και αφού τα συναρμολόγησα, ένιωθα μια κάποια ευτυχία. Η αρχή είχε γίνει. Όλα σιγά-σιγά ήταν όπως πρέπει, όλα στη θέση τους, όλα καθαρά και όλα οργανωμένα. Ξεκίνησα με τα αντικείμενα του σπιτιού: τα βιβλία στη βιβλιοθήκη, το στρώμα πάνω στη βάση του, ο υπολογιστής πάνω στο γραφείο. Μέχρι εδώ όλα καλά. Η βιτρίνα ήταν έτοιμη για τους καλεσμένους στο καινούριο μου διαμέρισμα. Αυτοί δε γνώριζαν το χάος που επικρατεί μέσα μου κι έτσι μπορούσα να παίζω θέατρο ανενόχλητη.

Όλοι μας άλλωστε (από τεμπελιά θέλω να πιστεύω) δοκιμάζουμε την εύκολη λύση. Καλό κι αυτό, δε λέω. Όλα έχουν την ομορφιά τους. Αυτό που νιώθω όμως και με βαραίνει είναι πως δεν είναι οικονομικό το ζήτημα. Ξεκινά ως οικονομικό, ανάγεται σε αισθητικό και καταλήγει σε βαθύτατα προσωπικό και υπαρξιακό. Και εμείς με χαμόγελο γεμίζουμε το σπίτι μας με όλο αυτό!

enjoy!

via www.ough.gr & page 23 (official website)

Τα ολλανδικά ταιριάζουν γάντι. τι δουλειά όμως έχουμε εμείς με τους [βορειο]ευρωπαίους?

Γράφοντας τα παραπάνω θυμήθηκα ένα αγαπημένο μου θέμα: την σκόνη! Άμεση σχέση με τα προλεγόμενα, η σκόνη υπενθυμίζει το χρόνο και τη μαγεία της ζωής. Βαρέθηκα να γράφω οπότε θα αφήσω τον George Bataille να μας τα πει. Στο λήμμα dust (σκόνη) της ακέφαλης εγκυκλοπαίδειας (Encyclopaedia Acephalica) διαβάζω: (έκανα μια προσπάθεια να το μεταφράσω αλλά προς το παρόν αδυνατώ, οπότε το παραθέτω στα αγγλικά)

Dust:
The storytellers have not realised that the Sleeping Beauty would have awoken in a thick layer of dust; nor have they envisaged the sinister spider’s webs that would have been torn apart at the first movement of her red tresses. Meanwhile dismal sheets of dust constantly invade earthly habitations and uniformly defile them: as if it were a matter of making ready attics and old rooms for the immanent occupation of the obsessions, phantoms, spectres that the decayed odour of old dust nourishes and intoxicates.

When plump young girls, “maids of all work,” arm themselves each morning with a large feather-duster or even a vacuum cleaner, they are perhaps not completely aware that they are contributing every bit as much as the most positivist of scientists to dispelling the injurious phantoms that cleanliness and logic abhor. One day or another, it is true, dust, supposing it persists, will probably begin to gain the upper hand over domestics, invading the immense ruins of abandoned buildings, deserted dockyards; and, at that distant epoch, nothing will remain to ward off night-terrors, for lack of which we have become such great bookkeepers…

μίσος  (το): συναίσθημα έντονης εχθρότητας και αντιπάθειας, αντ. αγάπη

«Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας που πέφτει και καθώς πέφτει, επαναλαμβάνει συνεχώς στον εαυτό της για να επιβεβαιωθεί: ως εδώ όλα καλά, ως εδώ όλα καλά, ως εδώ όλα καλά.

Το σημαντικό δεν είναι η πτώση, αλλά η πρόσκρουση.»

και άλλη μια ενδιαφέρουσα σκηνή από την ίδια ταινία (το μίσος του Ματιέ Κασοβίτς, Γαλλία 1995):

Νίκος Γραμματικός:
«Τα “Νυχτολούλουδα” είναι η πιο κοπιαστική ταινία μου, μια εμπειρία ζωής που δεν πρόκειται να την ξεχάσω ποτέ, δεν είναι ντοκιμαντέρ με την κλασική έννοια του είδους, αλλά ένα φιξιόν φιλμ με ήρωα τον 14χρονο Μανώλη.

Η ιδιαίτερη, άκρως ενδιαφέρουσα και άγνωστη σ’ εμάς εκπαίδευση των παιδιών με προβλήματα όρασης, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο στην προσπάθειά τους να ενταχθούν σε μια κοινωνία, για την οποία μαθαίνουν ότι στηρίζεται, κυρίως, στην αίσθηση της όρασης. Και ήρωες της ταινίας “Νυχτολούλουδα” είναι ο Μανώλης, μαζί με τους φίλους του, όλα παιδιά εκ γενετής τυφλά, που μας παρασύρουν στον δικό τους κόσμο, όπου όλες οι αισθήσεις τους, κατ’ ανάγκη, οξύνονται. Στη διαδρομή τους, μας δείχνουν πώς συλλαμβάνουν και εκτιμούν τις λεπτομέρειες ενός κόσμου που δεν είδαν ποτέ, τον τρόπο με τον οποίο ξεπερνούν τα εμπόδια που τους βάζει, και πώς εντέλει, με τις αισθήσεις τους σε διαρκή επαγρύπνηση, τον γνωρίζουν.
Η σιωπή της εικόνας είναι ο κόσμος των τυφλών.

Δεν θεωρώ ανάπηρα τα παιδιά που δεν βλέπουν, είναι άτομα που δίνουν ένα σκληρό αγώνα για να ενταχθούν ισότιμα σε μια κοινωνία που στηρίζεται στην όραση. Αποκτά μια αλληγορία αυτή η προσπάθειά τους, σαν τον αγώνα όσων θέλουν να υπερβούν τα όρια που τους βάζει το κοινωνικό περιβάλλον και να ασχοληθούν με αυτό που αγαπούν, δίχως να νοιάζονται για το αντίτιμο. Ο κόσμος δίχως εικόνες, είναι εντελώς διαφορετικός από τον δικό μας. “Τι είναι εικόνα;” με ρώτησε ένα από τα παιδιά της ταινίας και πιάνοντάς με εξ’ απίνης δεν ήξερα τι να του απαντήσω», θυμάται ο Νίκος Γραμματικός. Και συμπληρώνει: «Η λέξη μυστήριο προέρχεται από το ομηρικό μύω που θα πει κλείνω τα μάτια. Ίσως να μην ήταν καθόλου τυχαίο που στην αρχαιότητα τυφλοί σαν τον Κάλχα ή τον Τειρεσία μάντευαν τα μελλούμενα»…  Νίκος Γραμματικός

torrent

“The Gift”, Leonard Cohen,  The Spice-Box of Earth.

Αλλά ας μην κολλήσουμε στο νόμο και την πολιτική. Είναι πιο ευρύ. Και έχει πολλές μορφές.

I

There is a growing interest in new techniques of mind-control. It has been suggested that Sirhan Sirhan was the subject of post-hypnotic suggestion, as he sat shaking violently on the steam table in the kitch of the Ambassador Hotel in Los Angeles while the as-yet unidentified woman held him and whispered in his ear. It has been alleged that behavior-modification techniques are used on troublesome prisoners and inmates, often without their consent. Dr. Delgado, who once stopped a charging bull by remote control of electrodes in the bull’s brain, left the U.S. to pursue his studies on human subjects in Spain. Brainwashing, psychotropic drugs, lobotomy and other, more subtle forms of psychosurgery; the technocratic control apparatus of the United States has at its fingertips new techniques which if fully exploited could make Orwell’s 1984 seem like a benevolent utopia.

II

But words are still the principal instruments of control. Suggestions are words. Persuasions are words. Orders are words. No control machine so far devised can operate without words, and any control machine which attempts to do so relying entirely on external force or entirely on physical control of the mind will soon encounter the limits of control.

III

A basic impasse of all control machines is this: Control needs time in which to exercise control. Because control also needs opposition or acquiescence; otherwise, it ceases to be control. I control a hypnotized subject (at least partially); I control a slave, a dog, a worker; but if I establish complete control somehow, as by implanting electrodes in the brain, then my subject is little more than a tape recorder, a camera, a robot. You don’t control a tape recorder – you use it. Consider the distinction, and the impasse implicit here. All control systems try to make control as tight as possible, but at the same time, if they succeeded completely there would be nothing left to control. Suppose for example a control system installed electrodes in the brains of all prospective workers at birth. Control is now complete. Even the thought of rebellion is neurologically impossible. No police force is necessary. No psychological control is necessary, other than pressing buttons to achieve certain activations and operations.

IV

When there is no more opposition, control becomes a meaningless proposition. It is highly questionable whether a human organism could survive complete control. There would be nothing there. No persons there. Life is will (motivation) and the workers would no longer be alive, perhaps literally. The concept of suggestion as a complete technique presupposes that control is partial and not complete. You do not have to give suggestions to your tape recorder nor subject it to pain and coercion or persuasion.

V

In the Mayan control system, where the priests kept the all-important Books of seasons and gods, the calendar was predicated on the universal illiteracy since they operate through the mass media – a very two-edged control instrument, as Watergate has shown. Control systems are vulnerable, and the news media are by their nature uncontrollable, at least in Western society. The alternative press is news, and alternative society is news, and as such both are taken up by the mass media. The monopoly that Hearst and Luce once exercised is breaking down. In fact, the more completely hermetic and seemingly successful a control system is, the more vulnerable it becomes. A weakness inherent in the Mayan system is that they didn’t need an army to control their workers, and therefore did not need an army when they needed one to repel invaders. It is a rule of social structures that anything that is not needed will atrophy and become inoperative over a period of time. Cut off from the war game – and remember, the Mayans had no neighbors to quarrel with they lose the ability to fight. In “The Mayan Caper” I suggested that such a hermetic control system would be completely disoriented and shattered by even one person who tampered with the control calendar, upon which the control system depended more and more heavily as the actual means of force withered away.

VI

Consider a control situation: ten people in a lifeboat. two armed self-appointed leaders force the other eight to do the rowing while they dispose of the food and water, keeping most of it for themselves an doling out only enough to keep the other eight rowing. The two leaders now need to exercise control to maintain an advantageous position which they could not hold without it. Here the method of control is force – the possession of guns. Decontrol would be accomplished by overpowering the leaders and taking their guns. This effected, it would be advantageous to kill them at once. So once embarked on a policy of control, the leaders must continue the policy as a matter of self-preservation. Who, then, needs to control others but those who protect by such control a position of relative advantage? Why do they need to exercise control? Because they would soon lose this position and advantage and in many cases their lives as well, if they relinquished control.

VII

Now examine the reasons by which control is exercised in the lifeboat scenario: The two leaders are armed, let’s say, with .38 revolvers – twelve shots and eight potential opponents. They can take turns sleeping. However, they must still exercise care not to let the eight rowers know that they intend to kill them when land is sighted. Even in this primitive situation force is supplemented with deception and persuasion. The leaders will disembark at point A, leaving the other sufficient food to reach point B, they explain. They have the compass and they are contributing their navigational skills. In short they will endeavor to convince the others that this is a cooperative enterprise in which they are all working for the same goal. They may also make concessions: increase food and water rations. A concession of course means the retention of control – that is, the disposition of the food and water supplies. By persuasions and by concessions they hope to prevent a concerted attack by the eight rowers.

VIII

Actually they intend to poison the drinking water as soon as they leave the boat. If all the rowers knew this they would attack, no matter what the odds. We now see that another essential factor in control is to conceal from the controlled the actual intentions of the controllers. Extending the lifeboat analogy to the Ship of State, few existing governments could withstand a sudden, all-out attack by all their underprivileged citizens, and such an attack might well occur if the intentions of certain existing governments were unequivocally apparent. Suppose the lifeboat leaders had built a barricade and could withstand a concerted attack and kill all eight of the rowers if necessary. They would then have to do the rowing themselves and neither would be safe from the other. Similarly, a modern government armed with heavy weapons and prepared for attack could wipe out ninety-five percent of its citizens. But who would do the work, and who would protect them from the soldiers and technicians needed to make and man the weapons? Successful control means achieving a balance and avoiding a showdown where all-out force would be necessary. This is achieved through various techniques of psychological control, also balanced. The techniques of both force and psychological control are constantly improved and refined, and yet worldwide dissent has never been so widespread or so dangerous to the present controllers.

IX

All modern control systems are riddled with contradictions. Look at England. “Never go too far in any direction,” is the basic rule on which England is built, and there is some wisdom in that. However, avoiding one impasse they step into another. Anything that is now going forward is on the way out. Well, nothing lasts forever. Time is that which ends, and control needs time. England is simply stalling for time as it slowly founders. Look at America. Who actually controls this country? It is very difficult to say. Certainly the very wealthy are one of the most powerful control groups, since they are in a position to control and manipulate the entire economy. However, it would not be to their advantage to set up or attempt to set up an overly fascist government. Force, once brought in, subverts the power of money. This is another impasse of control: protection from the protectors. Hitler formed the S.S. to protect him from the S.A. If he had lived long enough the question of protection from the S.S. would have pose itself. The Roman Emperors were at the mercy of the Praetorian Guard, who in one year killed twenty Emperors. And besides, no modern industrial country has ever gone fascist without a program of military expansion. There is no longer anyplace to expand to – after hundreds of years, colonialism is a thing of the past.

X

There can be no doubt that a cultural revolution of unprecedented dimensions has taken place in American during the last thirty years, and since America is now the model for the rest of the Western world, this revolution is worldwide. Another factor is the mass media, which spreads all cultural movements in all directions. The fact that this worldwide revolution has taken place indicates that the controllers have been forced to make concessions. Of course, a concession is still the retention of control. Here’s a dime, I keep a dollar. Ease up on censorship, but remember we could take it all back. Well, at this point, that is questionable.

XI

Concession is another blind. History shows that once a government starts to make concessions it is on a one-way street. They could of course take all the concessions back, but that would expose them to the double jeopardy of revolution and the much greater danger of overt fascism, both highly dangerous to the present controllers. Does any clear policy arise from this welter of confusion? Than answer is probably no. The mass media has proven a very unreliable and even treacherous instrument of control. It is uncontrollable owing to its need for NEWS. If one paper, or even a string of papers owned by the same person, makes that story hotter as NEWS, some other paper will pick it up. Any imposition of government censorship on the media is a step in the direction of State control, a step which big money is most reluctant to take.

XI

I don’t mean to suggest that control automatically defeats itself, nor that protest is therefore unnecessary. A government is never more dangerous than when embarking on a self-defeating or downright suicidal course. It is encouraging that some behavior modification projects have been exposed and halted, and certainly such exposure and publicity should continue. in fact, I submit that we have a right to insist that all scientific research be subject to public scrutiny, and that there should be no such thing as “top-secret” research.